ВАША НОВОСТЬ


Если Вы знаете театральную новость,
которой нет у нас, пожалуйста,
напишите нам

Кто на сайте

Сейчас 82 гостей онлайн

Блоги «Театральной Беларуси»

Блоги «Театральной Беларуси»
Tags >> Хам

Подарю  1 билет в Купаловский на "Хам" по Э. Ожешко. Постановка Купаловского. 29 мая 2014 года. Ряд 8, место 17. Партер. 

mentus@yandex.ru

8 029 703 97 51


Амаль дзевяноста гадоў таму на купалаўскай сцэне адбылася прэм’ера спектакля «Хам» па аднайменнай аповесці Э. Ажэшкі. Сёння, ужо ў XXI стагоддзі, рэжысёр Аляксандр Гарцуеў звярнуўся да гэтага твора, зрабіў яго інсцэніроўку і стварыў спектакль з чароўным жанравым вызначэннем: «нёманскі міф».

Галоўным поспехам пастаноўкі з’явіўся вобраз Франкі (Валянціна Гарцуева). Пазбавіўшыся бацькоў яна трапляе ў жорсткі чалавечы свет. Прыгожая і маладая Франка ідзе на службу да паноў, яе першы гаспадар пасля ночы кахання дае ёй грошы, і з гэтага часу кожны яе гаспадар становіцца яе палюбоўнікам. Кожную хвіліну яна помсціць за свой сорам, карыстаючыся сваёй прывабнасцю, Франка спакушае мужчын, яна кахае і ненавідзіць, лічыць сабе паненкай, а просты люд — «хамамі» і брудам. У ёй жыве д’ябл, але колькі адчаю, болі ў гэтай вар’яцкай душы. Франка закахалася ў «хама» Паўла (Аляксандр Абрамовіч) і выйшла за яго замуж, але яго дабрыня, цеплыня не выратоўвае дзяўчыну. Вобраз гэта атрымаўся ў спектаклі трагічны, моцны ў сваёй унутранай супярэчнасці, у бяссіллі атрымаць спакой і прабачэнне ў самой сабе — сапраўдны шэкспіраўскі маштаб, гамлетаўская душа.

Увогуле ж спектакль падобен на мазаічны малюнак: сцэны змяняюць адна адну, то гэта дыялогі на авансцэне, то мізансцэнічныя замалёўкі на вялікім драўляным памосце. Але якасная няроўнасць гэтых кавалкаў робіць са спектаклем небяспечную рэч. Некаторыя драматычныя сцэны вызываюць усмешку, а асобныя рэплікі, не павінныя вылучацца з агульнага тэксту, набываюць аб’ём і ператвараюцца ў жарт, да таго ж акцёры падыгрываюць рэакцыі зала, і сцэна пачынае стыхійна развівацца ў невядомым накірунку. У такой своеасаблівай імправізацыі ёсць нешта цікавае, гэта як спроба больш простых і жывых эмоцый вырвацца з-пад абагульненых, парой статычных масак герояў.