ВАША НОВОСТЬ


Если Вы знаете театральную новость,
которой нет у нас, пожалуйста,
напишите нам

Кто на сайте

Сейчас 93 гостей онлайн

Блоги «Театральной Беларуси»

Блоги «Театральной Беларуси»
Tags >> эксперэментальная

Пакуль Беларусь святкавала Дзень незалежнасці, у межах «Тэатральнага куфара» прайшоў спектакль «Без назвы» эксперыментальнай лабараторыі «Тэатральны квадрат». Падзея, з аднаго боку, эмацыйна кантраставала з агульнарэспубліканскай, а з другога — па-свойму падсвечвала яе: у Дзень рэспублікі (а фактычна — дзень вызвалення Мінска ў 1944-м) згадка пра мінулую вайну была не лішняй. Артысты тэатра нагадалі гледачам пра халакост. Задума ўзнікла ў рэжысёра Ганны Сулімы падчас знаёмства з архіўнымі дакументамі, што апавядалі пра беспрэцэдэнтны выпадак у гісторыі — спробу Рэйха фізічна знішчыць цэлы народ.

Спектакль невыпадкова не мае назвы: гэта ўстаноўка на голы факт, на рэчаіснасць, якая гаворыць сама за сябе. Твор цалкам заснаваны на ўспамінах вязняў гета і канцлагераў. І хоць без інтэрпрэтацый усё роўна не абышлося, дакументальнасць адразу ж стварыла пэўную атмасферу. Найперш для акцёраў. Адчуванне сябе на сцэне адрозніваецца, калі разумееш, што рэплікі — гэта выказванні рэальных асоб, а не плён фантазіі драматурга. Мастацкай звышзадачай было ўзнавіць на сцэне нечыя ўражанні, ад імя сведкаў падзяліцца перажытым. І гэтаму спрыяла ўсё: і аскетычнае афармленне («чорны кабінет»), і выразнае святло (яно часам вылучала постаці і сцэны, выхоплівала з цемры твары людзей), і выдатна падабраны рэквізіт (кожная рэч, трапляючы ў «чорную прастору», міжволі вырастала да сімвала — валізка, крэсла, сямісвечнік, лялька...). Многія выкарыстаныя ў спектаклі рэчы — сапраўдныя прадметы той эпохі. І ў гэтым — таксама дакументальнасць.

«Як гэта — быць сярод тых, хто асуджаны, без віны вінаваты, ехаць у вагонах у гета і канцлагеры, знаходзіцца ў няспыннай трывозе і страху? Трываць прыніжэнне і здзекі, і пры гэтым насіць з гонарам і болем „зорку Давіда“...» ­— такія пытанні задавалі сабе рэжысёр і артысты «Тэатральнага квадрата». У выніку ім удалося перадаць як камернасць, асабістую глыбіню ўспаміну, так і глабальнасць, масавасць гістарычных падзей. На сцэне акцёры гаварылі на розных мовах (падчас халакосту загінулі яўрэі Літвы і Польшчы, Беларусі і Германіі, Францыі і Расіі...), пераўвасабляліся ў захопнікаў, гулялі ў жудасную лічылку, дзе кожны «мечаны» знікаў бясследна, пакідаючы па сабе толькі боты. Што немагчыма было перадаць словамі, дасягалася закошт пластыкі. Кожны пластычна-музычны эпізод спектакля — гэта пэўны стан, і дзякуючы сімвалічнай мове яго можна было «чытаць» па-рознаму.